Μια φορά δεν είναι ποτέ αρκετή

Ρόδος Παλιά Πόλη
Ρόδος Κάστρο
Ρόδος Φαληράκι
Ρόδος
Ρόδος Λίνδος

Το καλοκαίρι είχε αρχίσει να τελειώνει κι εγώ ακόμα διακοπές δεν είχα πάει. Όλοι οι φίλοι είχαν κανονίσει ζευγάρια κι όσοι ήταν μόνοι έφυγαν από νωρίς, τις μέρες που εγώ ακόμα δούλευα. «Δεν παίζει να τη βγάλω όλο το καλοκαίρι στην Αθήνα», σκεφτόμουν και πάνω που είχα αρχίσει να απελπίζομαι χτυπάει το τηλέφωνο. «Ρε φίλε, έχω άδεια από αύριο, δεν έρχεσαι στο νησί να με βρεις να κάνουμε διακοπές όπως μόνο εμείς ξέρουμε;», ακουγόταν ο κολλητός μου στην άλλη άκρη της γραμμής. Την επόμενη στιγμή ήμουν στο ίντερνετ κι έψαχνα αεροπορικά για Ρόδο.

Ο Δημήτρης έμενε στην Ιαλυσό, λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της Ρόδου, τόσα ώστε να φτάνεις γρήγορα στο κέντρο αλλά και να μην «τρελαίνεσαι» από την κίνηση και τους τουρίστες. Πρώτη δουλειά μόλις έφτασα, μπάνιο στην παραλία της πόλης. Ατελείωτα μέτρα άμμου, ξαπλώστρες, ομπρέλες, κόσμος και surfers να κάνουν τα κόλπα τους στη θάλασσα. Δροσιστικό το μπανάκι κι ενδιαφέρον το τοπίο, αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με την εικόνα που αντίκρυσα μπαίνοντας μέσα στο κάστρο της Παλιάς Πόλης, εκεί που χτυπάει η καρδιά της πόλης.

Μπήκαμε από την Πύλη της Ελευθερίας, την κεντρική είσοδο, περάσαμε από τον αρχαίο ναό της Αφορδίτης, το κατάλυμα της Ωβέρνης, την πλατεία Αργυρόκαστρου με το βαπτιστήρι στο κέντρο, τον καθεδρικό ναό και το νοσοκομείο των Ιπποτών και καταλήξαμε στην οδό των Ιπποτών, έναν από τους καλύτερα διατηρημένους μεσαιωνικούς δρόμους της Ευρώπης που οδηγεί στο παλάτι του μεγάλου Μαγίστρου. Η μαγεία σε όλο της το μεγαλείο. Τρελάθηκα! Από τη μια στιγμή στην άλλη, είχα μεταφερθεί στον Μεσαίωνα! Ο κολλητός μου με κοίταγε και γέλαγε, καθώς περπατούσα άφωνος με το στόμα ανοιχτό. «Έλα, πάμε κάπου να φάμε, μου λέει, γιατί αν σε αφήσω θα περπατάμε ως το βράδυ νηστικοί». Κάτσαμε σε ένα ταβερνάκι πίσω από το πάρκο Ροδίνι με τα τρεχούμενα νερά και το άφθονο πράσινο και φάγαμε συνταγές που μόνο οι ντόπιοι ξέρουν να παραγγείλουν. Ευτυχώς που ήμουν με τον Δημήτρη και φάγαμε σαν να μην υπάρχει αύριο!

Οι επόμενες μέρες πέρασαν από παραλία σε παραλία τα πρωινά και ποτά στην πόλη και στο Φαληράκι τα βράδια. Πήγαμε στην Τσαμπίκα, την τεράστια παραλία με άμμο και παγωμένα νερά που αναβλύζουν από τα βράχια στο πλάι, στη Λίνδο με το υπέροχο κάστρο της το οποίο βλέπεις κάνοντας τις βουτιές σου στη θάλασσα, στον Άγιο Παύλο και στην παραλία Άντονι Κουίν, τον όρμο που βρίσκεται ανάμεσα σε Φαληράκι και Λαδικό, όπου γυρίστηκε η ταινία «Τα Κανόνια του Ναβαρόνε», αλλά και στο Πρασονήσι με τη γλώσσα ξηράς να παρεμβάλλεται μέσα στη θάλασσα, δημιουργώντας δύο διαφορετικές αλλά εξίσου υπέροχες παραλίες, ιδανικές για wind surf.

Δεν έχουν τελειωμό οι παραλίες της Ρόδου και δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις μία ως την καλύτερη. Άλλωστε, το νησί είναι τόσο μεγάλο που σε μία ολιγοήμερη επίσκεψη σίγουρα δεν προλαβαίνεις να ανακαλύψεις όλα τα μαγικά του μέρη. Ευτυχώς που ο κολλητός μου θα μείνει για αρκετά χρόνια εδώ και θα έχω την καλύτερη αφορμή για να ξανάρθω!