Το νησί των ερωτευμένων και της τέχνης

Υδρα
Ύδρα
Ύδρα

Χαλάρωση, ρομαντικές βόλτες, ιστορικές περιηγήσεις και εξορμήσεις στην φύση είναι λίγα μόνο από όσα μας υπόσχεται η Ύδρα. Σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα δεν ανοίγει εύκολα τα χαρτιά της και μας προκαλεί να την ανακαλύψουμε από μόνοι μας.

Μόλις μιάμιση ώρα από τον Πειραιά χρειαστήκαμε με το δελφίνι για να προσεγγίσουμε το νησί αυτό του Αργοσαρωνικού. Πριν κάλα κάλα μπούμε στο λιμάνι μας κέρδισε η θέα από τα πετρόχτιστα κτίρια που θυμίζουν ζωγραφιά και τα μαγαζάκια του μόλου. Πατώντας το πόδι μας όμως σε τούτη την άγονη αλλά ταυτόχρονα «απέραντη» γη, υπήρχε κάτι άλλο, μεγαλύτερο και σημαντικότερο... η απουσία αυτοκινήτου. Γαϊδουράκια να αποτελούν το μοναδικό μέσο μεταφοράς και θαλάσσια ταξί να αντικαθιστούν τους ρύπους. Τραβήξαμε μια βαθιά τζούρα από μεθυστικό καθαρό – νησιώτικο οξυγόνο για ένα μαγικό ταξίδι τον χρόνο.

Ξεκινήσαμε απευθείας την εμπειρία μιας παραθαλάσσιας πεζοπορίας με ορμητήριο τη Χώρα όπου έχει ανακηρυχτεί διατηρητέα. Απλωμένη σε δύο βραχώδεις λόφους να σφύζει από παραδοσιακά σπίτια με κεραμιδένιες σκεπές, σκούρες μπλε πόρτες και παράθυρα η Χώρα δεν μοιάζει με καμία άλλη του είδους της. Ύστερα πήραμε τον δρόμο προς την Κιάφα με τα αρχοντικά των Κουντουριώτηδων και από κει, παραλιακά, προς τη Σπηλιά, τους Μύλους και το Καμίνι. Διαδρομή λουλουδένια και ξεχωριστή καθώς θαρρείς πως ο χρόνος εδώ, μετράει αλλιώς. Επιστροφή στα παραμυθένια σοκάκια της Χωράς για ένα καφεδάκι πριν την απαραίτητη επίσκεψη σε κάποια παραλία.

Μετά από το καθιερωμένο ντόπιο gallop, και από συστατικές επιστολές είπαμε να κατευθυνθούμε προς τη Σπηλιά και την Υδρονέτα (αφού είναι και δίπλα - δίπλα). Βραχώδης παραλίες με έντονη κίνηση, καταγάλανα νερά και άρτια εξοπλισμένα beach bars που μας περιμέναν για την πρώτη μας επαφή με τον βυθό της Ύδρας.

Εκεί, κατά το σούρουπο και μετά από κάποιες συζητήσεις που είχαμε στην παραλία με μόνιμους παραθεριστές του νησιού και άλλους μυημένους στα μυστικά του τόπου, αποφασίσαμε να περπατήσουμε (πάλι) μέχρι τον Προφήτη Ηλία για να δούμε το ηλιοβασίλεμά αλλά και όλη την Ύδρα από ψηλά... και φυσικά άξιζε τον κόπο.

Η επόμενη ημέρα μας βρήκε τρώγοντας το πρωινό μας σε ένα παραδοσιακό μαγαζί στο λιμάνι, και ζαλισμένοι από τις εικόνες την προηγούμενης να θέλουμε να αδράξουμε κάθε δευτερόλεπτο πριν την αναχώρηση μας. Έτσι επιβιβαστήκαμε σε ένα ταξί (θαλάσσιο πάντα) για να επισκεφθούμε και την παραλία Καμίνια. Όμορφη και μικρή ντυμένη με βότσαλα και απέραντο ήλιο μας χάρισε μοναδικές στιγμές χαλάρωσης αλλά και γέλιου αφού είπαμε να δοκιμάσουμε και κάποια από τα θαλάσσια σπορ που διέθετε.

Επιστροφή στο λιμάνι, της Ύδρας και από εκεί, στο λιμάνι του Πειραιά. Στην πόλη, το νέφος τους γρήγορους ρυθμούς και το καυσαέριο, και με μια φωνή να φωνάζουμε «Πάμε πίσω στον παράδεισο».